Hocam bez aþaðýda

7 yýl önce bir forum sitesinde paylaþtýðým bir anýmý burada da paylaþayým dedim:

Bugün akþama kadar güldüm.
Dün akþam yazacaktým unuttum. Bugün yazayým. Okuldaki odamý birinci kattan ikinci kata taþýyordum. Ýkinci kattaki yeni odamýn boya badanasýný yaptýktan sonra, temizliðini de yaparak, eþyalarý öðrencilerimle beraber yerleþtiriyorduk. Hani bilirsiniz masalarýn arkasýnda duvara takýlý panolar olur, üzerinde de Atatürk'ün posteri ile posterin solunda istiklal marþýmýz, saðýnda da gençliðe hitabe bulunur. O panoyu takmak üzereydik. Öðrencilerimden birinden panonunun tozunu almasýný ve daha sonra yerine asmasýný istedim. Tamam hocam dedi. Baktým ki uþak panoyu aldý eline merdivenlerden aþaðýya iniyor. Sordum nereye gidiyorsun diye. Ne dese iyi? Hocam aþaðýya lovobaya panoyu silmeye gidiyorum, bez aþaðý katta. Ya dedim ki helal sana. Panoyu aþaðýki kata indirene kadar bezi alýp gelsene. Sonra arkadaþlarý kafa bulmaya baþladý. Senin sabahlarý okula neden geç kaldýðýn anlaþýldý, okul sana gelsin diye bekliyorsun.